Beste familie,

Groetjes vanuit Shanghai. De chinese tak v/d Dikkeboom clan is pas terug gekomen van twee weekjes in PEI bij Krista & Bill (en Mike & Tara waren er ook) en ook Calgary. Was heel gezellig; Moiy & Rene waren niet weg te krijgen bij hun nichtjes Stephanie & Olivia en de hond.

Hier in Shanghai gaat alles weer op z’n normale gangetje; Nini reist de laatste tijd veel voor haar werk (morgen naar Thailand – kan slechter…); Moiy en Rene gaan morgen weer naar school (5e en 2e klas); en ik werk nog steeds voor dezelfde zaak. Deze groeit een beetje te snel voor m’n doen; dit jaar komen er zo’n 10 nieuwe scholen bij. Verder alles goed hier, nog warm (30 C). Groetjes!

Evert, Nini, Moiy & Rene

Twee dikkebomers wonen al weer bijna een jaar in het “stadje” Heukelum. Gisteren was daar de grote happening van het jaar: de Heukelumse Jaarmarkt. Gelukkig had Riet nog wat spullen staan in Opijnen, dus kon er een kraam worden ingericht voor de deur. Met wat ervaring uit Opijnen is de kraam zo goed als leegverkocht.

Ook de jongste van de familie mocht niet ontbreken! 

…weer een stap in het inburgeringsproces van Claudia & Joris

Nog wat plaatjes van de stad in marktsfeer:

Hier zitten alle Dikkebomers op: Familie en nazaten van de Van Steenbergens. Neven, nichten, ooms, tantes (van Martien), opa’s, oma’s, ((klein(klein))kinderen, en zo voort. Kortom, de ”’Van Steenbergen Clan”’.

De Dikkeboom was een enorme lindeboom op het erf van de boerderij van Van Steenbergen aan de, voorheen, Langesteeg 7 in Bennekom.

Hallo allemaal,

Het is al weer even geleden dat er een mailtje rondging in het ‘dikkeboom-circuit’. Maar er is weer alle reden voor een update. Gerben en ik hebben namelijk een zoon gekregen! Bijgevoegd een scan van zijn geboortekaartje. Geen Van Steenbergen van naam, maar het bloed zit er wel in. Dus weer een nieuw takje aan de dikkeboom.

Door complicaties tijdens de zwangerschap liep het niet helemaal zoals we vooraf hadden gedacht. Hij werd twee maanden te vroeg geboren, dus dat was best wel even spannend. Maar al snel bleek dat hij heel sterk is; hij heeft snel de draad opgepakt en doet het goed. Inmiddels is hij zo’n drie weken thuis en dat is heerlijk.

Hij groeit als kool en is over het algemeen een rustig en tevreden mannetje (zolang hij maar voldoende te drinken krijgt). Ik hoor van vele kanten dat hij in veel opzichten op zijn vader en andere moret-familieleden lijkt. Oordeel zelf of er nog Hartman / Van Steenbergen kenmerken zichtbaar zijn (zie foto).

Hartelijke groeten en tot mails.
Margriet en Gerben

PS. De meeste adressen heb ik uit een van de laatste dikkeboom-mail gehaald. Het kan zijn dat niet alle adressen up-to-date zijn. Als je weet dat iemand nu de mail niet heeft ontvangen ivm een nieuw adres, laat het me weten.

Als je een bericht wilt plaatsen, [http://dikkeboom.van.steenbergen.nl/wp-register.php registreer je dan eerst op de weblog] Ik zal je dan tot Editor promoveren zodat je bijna alles kan op de weblog.

Als ik tijd heb zal ik ook nog wat oude dikkeboom emails online zetten.

Oh ja, als jij zelf al een weblog hebt, geeft dat dan ff door, dan zetten we die onder blogroll erbij.

En als iemand nog een mooie [http://wordpress.org/extend/themes/ WordPress theme] of skin ziet dan hoor ik het graag!

Oh ja, ”’wie heeft er een mooie foto van de Dikkeboom”’ die ik passend kan maken in het panorama hierboven?

Succes en plezier,

Martien.

Allereerst natuurlijk de hartelijke felicitaties voor oma! dat het maar een prachtige verjaardag mag worden.

Voor de speciale uitgave deze keer ook een verslag van het bezoek aan Tanzania. En dat was uiteraard fantastisch. Veel gezien en veel beleefd. Gerben en zijn vriend, Frank, zaten dus al ruim 3 maanden onder de Afrikaanse zon. Ik vertrok 2 december samen met Franks vriendin naar Tanzania. Gelukkig niet alleen op pad dus.

Al met al duurde het 3 dagen voordat we bij Gerben en Frank aankwamen (via Dubai, daar 8 uur wachten, vervolgens door naar Dar es Salaam en tot slot een binnenlandse vlucht naar Mwanza, vlakbij het dorp waar zij zaten).

Na aankomst en een lokale lekkernij als lunch (gefrituurde vis uit het victoriameer) op naar het dorpje en daar heerlijk een dagje uitgerust in de tuin. Daarna ging onze reis verder naar Rwanda.

De reis ging niet helemaal vanzelf, want ja hoor, onze bus (afgeladen vol) moest uitwijken voor een tegenligger en kwam dus vast te zitten in de modder. Iedereen er uit en duwen maar. En daarna iedereen met rode modder aan de schoenen (of blote voeten) weer de bus in.

In die bus stond dus iedereen op onze tassen die ook ergens een plekje moesten krijgen in de overvolle bus. Vervolgens Rwanda: een land met een prachtig landschap, maar met een minder mooie geschiedenis (de burgeroorlog tussen de Hutu’s en de tutsi’s). Onze eerste kennismaking was niet erg positief.

We troffen een douanebeambte die graag wat geld wilde verdienen aan de toeristen. Of te wel, we moesten $60 betalen voor het visum in plaats van $20. Op dat moment wisten we al dat het niet klopte, maar je kunt niet veel beginnen. Na wat twijfelen toch besloten het land binnen te gaan.

Het was uiteindelijk ook wel de moeite waard. We hebben gewandeld in het regenwoud (de bossen waar ook berggorilla’s zitten; niet gezien) en een dag safari in een redelijk groot natuurpark.

Het aantal beesten in dat natuurpark was ook drastisch afgenomen tijdens de burgeroorlog. Toch hebben we het een en ander op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. En dat in een park met vrijwel geen andere toeristen. Na enkele dagen Rwanda toch weer terug naar Tanzania, want daar hebben ze ook mooie natuurparken.

Daar hebben we de bekende parken als Serengeti en Ngorongoro bezocht. Ontzettend veel beesten daar gezien, waaronder de voorbijtrekkende gnoe’s.

En natuurlijk de leeuwen, cheeta’s, vogels, hyena’s, etc. Prachtig dus. Na al het gehobbel in bussen en auto’s werd het tijd om de benen eens te strekken. Gerben en ik hebben een poging gedaan om een berg te beklimmen. Ja poging ja, maar dat later.

Het begon met een indrukwekkende wandeling tussen de buffels en giraffen door. Wel indrukwekkend, maar we hadden gelukkig een gids met een groot geweer voor noodgevallen… Daarna volgden stukken door het bos en over mooie vlaktes. Al met al een tocht van 3 dagen.

Vanaf de 2e hut (3500 meter) zouden we ‘s nacht om 2.00 uur vertrekken naar de top (4560 meter). Maar ja hoor, hebben wij weer, het begon te regenen. Heel hard. Achteraf hoorden we dat er die nacht 31 cm regen was gevallen. Dus we werden ‘s nachts wel gewekt, maar de gids vond het niet verantwoord om te vertrekken.

Na 30 minuten werd het wat minder en dus toch maar vertrokken. Maar op 3860 m zijn we toch maar gestopt. Ik zag ook helemaal niets meer door mijn beslagen bril. Niet echt verantwoord. Beneden aangekomen zagen we ook dat er een hele brug was weggeslagen. Net de brug waarover een eventuele reddingsauto moet rijden.

Na alle klimavonturen zijn we nog even naar het strand gegaan. Ideaal om even bij te komen, al heb je daar ook weer te maken met chauffeurs die denken dat je met een busje over het strand kan rijden. Maar dat valt dan toch weer tegen, dus met z’n allen duwen…

Op en top Afrika.